Woorden
Volzinnen
Een gedachte
Concreet
Langzaam tastbaar
Eigen

Ik wacht op het moment dat je mond langzaam open gaat. Het moment dat je iets zegt. Maar het blijft stil. Ik maak mijn ogen groter en hoop dat jij de verbazing ziet. Je knikt, maar blijft zwijgen. Met de woorden: ‘Weet je?’ doorbreek ik de ongemakkelijke stilte. Jij doet je ene wenkbrauw omhoog. Waarschijnlijk wil je hier nee mee zeggen. Dan kijk je mij vragend aan. Met de zin: ‘Ik ook niet’ beantwoord ik je vragende blik. Jij lacht, ik knik. We lachen samen.