Het was gistermiddag rond een uur over drie. Ik had een ijsje in mijn ene hand en mijn portemonnee in de ander. De zon scheen en ik genoot van de groene blaadjes aan de boom. Toen kwam er plotseling een moment dat ik besefte dat de wereld draait om gemakzucht. Pats, boem schoot dit woord in mijn hoofd. Het leek bijna als of de wind het woord langzaam spelde. Bijna leek het, want dat kan natuurlijk niet echt. Mensen zeggen vaak: ‘Op dat moment vielen alle puzzelstukjes op z’n plek.’ Normaal lach ik om deze clichxc3xa9, maar nu doe ik er zelfs aan mee. Echt, sommige dingen werden mij nu duidelijk.
Neem bijvoorbeeld school. Naar school gaan? voor de meeste mensen geen probleem. Kletsen met je klasgenoten? Geen punt. Huiswerk maken? Gaat nog net. Maar als het moeilijk wordt? Dan haakt iedereen xc3xa9xc3xa9n voor xc3xa9xc3xa9n af.
Hoeveel mensen bukken er tegenwoordig in de supermarkt voor het huismerk? Wie helpt tegenwoordig nog een oud vrouwtje met oversteken? En zelfs de groep mensen die niet voor de tv eten wordt steeds kleiner. Zonder dat we het merken zijn we te lui geworden voor dingen. Dat komt natuurlijk door jezelf, maar ook door de wereld om ons heen. Is iets mis met aardappels schillen? Ik vind van niet, maar de supermarkt ligt vol met voorgeschilde. Kost het veel moeite om te bukken om het stof onder de bank weg te halen? Ik vind van niet, maar er zijn welke ultra kleine stofzuigers op de markt.
Want een gemak. *zucht*
Kon ik het maar veranderen.