Ik wil dromen, zonder dat iemand zegt: "Waar denk je aan?" Ik wil denken aan de toekomst, zonder te verdwijnen in mijn eigen fantasie. Ik wil het antwoord zoeken op toekomstvragen, zelfs als ik weet dat ik geen antwoord krijg. Ik wil verder gaan, maar ook stil staan bij de mooie momenten. Ik wil huilen en lachen, wanneer ik dat zelf wil. Ik wil voelen dat ik leef, zonder dat het pijn doet. Ik wil vuurvliegjes vangen met de platte hand. Ik wil iemand bedanken voor het leven, zonder dat ik weet hoe dat moet. Ik wil schaterlachen om de kleine dingen. Ik wil gek doen, zonder me te schamen. Ik wil eelt krijgen op mijn vingers door veel te typen. Ik wil anders zijn, maar toch mezelf. Ik wil me onderscheiden. Ik wil dromen. Doelloos en lang.

Ambitie is lastig. Niet alleen omdat je het niet kunt aanraken, maar ook omdat het zo persoonlijk is. Voor mij is ambitie iets wat op een post-it in mijn hoofd staat geschreven en wacht tot het werkelijkheid wordt. Natuurlijk werk ik er ondertussen hard voor, maar dat is logisch.
Ambitie is gevaarlijk en angstaanjagend geworden. Weet je waarom? Omdat het nooit goed is. Of een mens heeft txc3xa9 veel ambitie of txc3xa9 weinig. Het lijkt wel als of er geen gulden middenweg is. Toch zijn de vragen: ‘Wat wil je met deze studie gaan doen?’ & ‘Wat zijn je ambities?’ heel normaal. De vragen staan in het rijtje: je-kunt-ze-altijd-vragen-als-er-een-ongemakkelijke-stilte-is. Ik denk dat het daar fout gaat. Deze vragen zijn namelijk geen simpele opvulling voor een saai gesprek. Deze vragen zijn hard business. Daarbij komt dat deze vragen niet tussen het veterstrikken door te beantwoorden zijn. 
Er zijn generaties (nou ja, ik overdrijf) die ambitie als vieswoord zien. ‘Ambitie?’ Nou daar doe ik niet aan hoor’, roepen ze dan met opgetrokken neus. Dezelfde mensen schrikken als iemand zijn toekomstplannen uitspreekt. Net als of de toekomst eng is en angstaanjagend, net zoals het woord zelf.
Kortom: Ambitie is moeilijk, persoonlijk en een stopwoord geworden. Maar zeker niet vies.

Het was gistermiddag rond een uur over drie. Ik had een ijsje in mijn ene hand en mijn portemonnee in de ander. De zon scheen en ik genoot van de groene blaadjes aan de boom. Toen kwam er plotseling een moment dat ik besefte dat de wereld draait om gemakzucht. Pats, boem schoot dit woord in mijn hoofd. Het leek bijna als of de wind het woord langzaam spelde. Bijna leek het, want dat kan natuurlijk niet echt. Mensen zeggen vaak: ‘Op dat moment vielen alle puzzelstukjes op z’n plek.’ Normaal lach ik om deze clichxc3xa9, maar nu doe ik er zelfs aan mee. Echt, sommige dingen werden mij nu duidelijk.
Neem bijvoorbeeld school. Naar school gaan? voor de meeste mensen geen probleem. Kletsen met je klasgenoten? Geen punt. Huiswerk maken? Gaat nog net. Maar als het moeilijk wordt? Dan haakt iedereen xc3xa9xc3xa9n voor xc3xa9xc3xa9n af.
Hoeveel mensen bukken er tegenwoordig in de supermarkt voor het huismerk? Wie helpt tegenwoordig nog een oud vrouwtje met oversteken? En zelfs de groep mensen die niet voor de tv eten wordt steeds kleiner. Zonder dat we het merken zijn we te lui geworden voor dingen. Dat komt natuurlijk door jezelf, maar ook door de wereld om ons heen. Is iets mis met aardappels schillen? Ik vind van niet, maar de supermarkt ligt vol met voorgeschilde. Kost het veel moeite om te bukken om het stof onder de bank weg te halen? Ik vind van niet, maar er zijn welke ultra kleine stofzuigers op de markt.
Want een gemak. *zucht*
Kon ik het maar veranderen.

Het is een gewone donderdagmiddag. Ik zit rustig achter mijn witte macbook als er een pop-up op mijn beeldscherm verschijnt. Een blond meisje met een kuiltje in haar kin vraagt of ik een man of een vrouw ben. Dit doet ze met een Amsterdams accent: Ben ya een maen of ben ya een frouw? ‘Ach’ denk ik. ‘Wat schattig ze heeft een accent’ Maar het duurt niet lang voordat ik denk: ‘Ach, wat sneu zo’n accent.’ Ik ben namelijk bang dat het meisje een Amsterdamse boerin is. Haar vader heeft waarschijnlijk een kippenboerderij en belt elke ochtend met zijn eiphone naar de plaatselijke supermarkten. Deze ‘telefoon’ heeft verschillende functies. Zo kun je aangeven hoeveel nieuwe eieren er zijn (met de cijfers 1, 2 of 3) en je kunt aangeven wat voor soort eieren het zijn ( cijfer 4: voor scharrelei etc). Met deze super revolutionere telefoon kun je zelfs in de gaten houden hoeveel eieren verkocht zijn. Natuurlijk bestaat er ook een melkphone, paardenvleesphone en appelphone.
Of bedoelt het meisje toch gewoon die nieuwe mobiele telefoon van Apple?

Woorden
Volzinnen
Een gedachte
Concreet
Langzaam tastbaar
Eigen

Ik wacht op het moment dat je mond langzaam open gaat. Het moment dat je iets zegt. Maar het blijft stil. Ik maak mijn ogen groter en hoop dat jij de verbazing ziet. Je knikt, maar blijft zwijgen. Met de woorden: ‘Weet je?’ doorbreek ik de ongemakkelijke stilte. Jij doet je ene wenkbrauw omhoog. Waarschijnlijk wil je hier nee mee zeggen. Dan kijk je mij vragend aan. Met de zin: ‘Ik ook niet’ beantwoord ik je vragende blik. Jij lacht, ik knik. We lachen samen.

Gevoelig
Ontastbaar,
Gesloten
Verkocht,
Zichtbaar
Verdrietig,
Dorstig
Naar liefde,
Zoekend
Naar geluk

We are the insane as we ignore the mirror’s truth.

Hoe zou de wereld eruit zien als er geen spiegels bestonden? Zouden we het missen en voortaan een lepel pakken? Zouden we zoeken naar autoruiten? Of is de wereld dan juist mooier?
Ik weet het niet.
Mijn relatie met spiegels is gecompliceerd. Aan de ene kant vind ik het een geweldige uitvinding. Je hoeft namelijk niet elke keer je tanden aan een mede mens te laten zien, als je het idee hebt dat er iets tussen zit. Je hoeft maar een glimp van je spiegelbeeld op te vangen en je weet genoeg.
Maar de spiegel heeft twee kanten, twee gezichten zelfs. Je hoeft inderdaad maar een blik in de spiegel te werken en je weet genoeg. Maar is genoeg soms niet te veel? Stel je voor: Je gaat solliciteren voor de baan van je dromen. Thuis heb je een nieuw (mantel)pak(je) aangetrokken en je hebt het idee dat je er goed uitziet. Voordat je het kantoor binnen stapt voor een gesprek loop je nog even naar het toilet. Je wilt een aantal bemoedigende woorden tegen je spiegelbeeld zeggen, maar ziet dan dat er vogelpoep in je haar ziet. Je doet een poging om je haar te fatsoeneren, maar de woorden: ‘Je ziet er niet uit’ spoken al door je hoofd. Als je eenmaal tegenover je toekomstige baas zit, hoop je dat je natte en platte haar niet opvalt. Toch ben je minder zelfverzekerd en dat allemaal door xc3xa9xc3xa9n blik in de spiegel.
Misschien is dit niet het allerbeste voorbeeld, want met vogelpoep in je haar maak je ook niet de beste indruk. Maar hopelijk snappen jullie wat ik bedoel! De spiegel heeft dus een grote impact.
Toch vind ik dat je de spiegel niet moet negeren. Kijk je in de spiegel en een hangbuikje kijkt terug, dan is er maar  xc3xa9xc3xa9n oplossing: Een theedoek over de spiegel.
of natuurlijk een sprintje richting de sportschool.

Tentamens. Daarom minder tot geen updates, sorry!

Op een site met de meest geweldige oneliners zag ik een quote staan van Dostojewski. Bij deze naam ging niet direct een lampje branden, helemaal geen lampje zelfs. Daarom maakte ik dankbaar gebruik van mijn grote vriend: wikipedia. Ik weet nu dat Dostojewski zijn achternaam is en dat hij een Russische romanschrijver was. De oneliner is als volgt: De        beste definitie van de mens is volgens mij: ondankbare        tweevoeter.

Een groot gedeelte van mijn blogs gaat over de bus. Dus waarom vandaag niet weer een blog over de bus?

Ik zat in de bus en tegenover mij zat een meisje van een jaar of 13. Ze had een grote tas bij zich een rode bril op en kort piekerig haar. Ze zag er druk uit, want haar ogen stuiterde in haar hoofd. ‘Ik moet jullie echt wat vertellen!’ zei ze giechelend. Haar brugger vriendinnetjes draaiden hun hoofd om. ‘Jullie kennen Dante toch?’ Het meisje begon nu al hysterisch te giechelen.
‘Is dat het meisje met dat rare haar?’ vroeg een meisje met blond krullend haar. ‘hihihi, haar moeder knipt het zelf.’ giechelde de hoofdpersoon van deze blog. Drie minuten later was het meisje uitgelachen en begon ze aan haar verhaal. ‘Dante was pas bij de manege en toen zei een mevrouw tegen haar moeder: Heeft dante het niet koud.’ Even was het stil in de bus. Half hinnekend ging het meisje verder. ‘Snappen jullie het? Die mevrouw dacht dat Dante een jongen was!’ Ze vroeg toch: heeft Dante het niet koud!’ Ik snapte het meisje niet, want sinds wanneer gebruik je het woord ‘het’ alleen maar voor een jongen?
Die bus brugger. Eigenlijk best schattig.